پایان نامه با واژهای کلیدی
حمل و نقل، طلاق

پایان نامه با واژهای کلیدی حمل و نقل، طلاق

اون ضروریه اونکه تعیین کارا قوّه قاهره از موارد به دلیل نظم عمومی نبوده و اجرای خلاف اون مثل برعهده گرفتن ضرر به دلیل قوّه قاهره خللی به نظم عمومی وارد نمیسازد.
فصل دوّم: قراردادهای حمل و نقل دریایی
میشه واسه حمل جنس از راه دریا قراردادهای متفاوتی منعقد کرد که قانون دریایی تحت عناوین اجاره کشتی و قراردادِ باربری به اونا اشاره کرده و به بیان آثارشان پرداخته. واسه تفاوت میون این دو نوع از قرارداد باید به خلاصه این نکته رو خاطر نشون کرد که حمل جنس در قرارداد باربری موضوع و در اجاره، جهت عقده. در اجاره کشتی، اون چیزی که موضوع قرارداد رو ایجاد می ده، منافع کشتیه گرچه که هدف از انعقاد اون حمل جنس باشه. یعنی بررسی حقوقی تعهّد متصدّی حمل در قرارداد باربری دریایی نشون می ده که تنها موضوع قرارداد، حمل یه کالای معیّن، از بندری مشخّص به بندر دیگه است. متصدّی باربری متعهّد میشه، کالای مورد نظر رو طبق شرایطی که در سند قرارداد (بارنامه)، درج شده، با استفاده از وسیله های مناسب، حمل کنه. در این رابطه دینی اونی که موضوعیّت داره، کالاست و کشتی حتّی به شکل فرعی، در قلمرو قرارداد جایی نداره. به همین دلیله که در بارنامه دریایی، در مورد کشتی و ویژگیهای اون سخنی رانده نمیشه و توافقی بین دو طرف صورت نمیگیرد. حال اونکه موضوع مستقیم قرارداد اجاره کشتی، یه کشتی معیّن با ویژگیهای خاص است و جنس در اون تنها به شکل فرعی در قلمرو قرارداد مطرح میشود115. قرارداد اجاره کشتی، گذشته از موضوع عقد دو فرق دیگه هم با قرارداد باربری داره. قرارداد اجاره واسه حمل جنس با حجم زیاد استفاده میشه چون در این مواقع اجاره کشتی به صرفهتر از انعقاد قرارداد باربریه. از نظر رژیم حقوقی حاکم هم این دو نوع از قرارداد متفاوت هستن. ً در مورد حملی که طبق بارنامه صورت میگیرد به علّت موقعیّت ضعیف صاحب جنس حمایتهای زیادی از او میشه و پس کنوانسیونهای مختلفی وضع شدهاند. لکن در مورد قرارداد اجاره کشتی، به علّت برابری قدرت معاملاتی دو طرف ضرورت اینجور حمایتهایی احساس نمیشه و اصل آزادی قراردادی بیشتر رعایت میشود116.
مبحث اونّل: قرارداد باربری دریایی
مطالب این مبحث در دو گفتار بررسی میشه. در گفتار اول، تعریف قرارداد باربری دریایی و در گفتار بعد نقش و کارکرد بارنامه رو در قرارداد باربری واسه شناخت هرچه بهتر اون بررسی انجام میدی.
گفتار اول: تعریف قرارداد باربری دریایی:
بند دوّم ماده 52 قانون دریایی ایران در مقام تعریف اصطلاح قرارداد باربری نامبرده در فصل چهارم از اون قانون، مقرّر میدارد: “قرارداد باربری فقط قراردادیه که طبق بارنامه دریایی یا اسناد شبیه دیگری که واسه حملونقل جنس از راه دریاه منعقد شه و هم هر بارنامه دریایی یا اسناد شبیه دیگری که به خاطر قرارداد اجاره کشتی رابطه بین متصدّی باربری و دارنده بارنامه یا سند نامبرده رو از زمان ارسال تعیین کنه قرارداد باربری تلقّی میشه”.
تعریف قانونگذار از قرارداد باربری در ماده بالا با الهام از تعریف تدوینکنندگان کنوانسیون بروکسل صورت گرفته که بعدا در اصلاحات لاهه ویزبی عیناً تکرار گردیده است117. این تعریف خالی از اشکال نیس. چون به نظر میرسد باید بین قرارداد به عنوان یه ماهیّت اعتباری و بارنامه دریایی به عنوان یه امر حقیقی فرق قائل بود. معمولاً در یه داد و ستد، دو طرف معامله، پس از ایجاد تماسهای اولیّه و توافق در مورد مشخصّات جنس و شرایط انجام معامله مثل قیمت، نحوه حمل و ترتیب پرداخت، موفّق به انعقاد قرارداد میگردند. این قرارداد یه امر اعتباریه. امّا بارنامهای که به امضاء دو طرف میرسد سندیه که بر وجود این قرارداد دلالت داره. بنابراین توافق بر مفاد عقد قبل از امضاء بارنامه محقّق میشه و نمیتوان گفت که قرارداد باربری طبق بارنامه منعقد میشه. شبیه همین ایراد هم در تعریفی که قانونگذار از سند بارنامه ارائه می ده دیده میشه. در بند هفتم از ماده 52 قانون دریایی ایران میخوانیم: “بارنامه دریایی سندیه که مشخصّات کامل بار در اون قید و توسّط فرمانده کشتی، یا کسی که از طرف اون واسه این منظور تعیین شده امضاء شه و به باعث اون تعهّد شه بار توسّط کشتی به مقصد حمل و به تحویل گیرنده داده شه”. اینجا هم باید متذکّر شد که بر خلاف اون چیزی که از منطوق ماده برمیآید، تعهّدات دو طرف از بارنامه که سند دال وجود قرارداده نشأت نمیگیرد، بلکه به دلیل قرارداد باربریه. نبود توجه به فرق بین قرارداد باربری و بارنامه به نوشتههای حقوقی نویسندگان ما هم نفوذ کرده. بعضی وقتا نویسندهای در مقام بیان انواع قراردادهای حملونقل دریایی از بارنامه به جای قرارداد باربری در کنار قرارداد اجاره کشتی نام بردهاند118. گرچه که در ادامه به تمیز قرارداد باربری از بارنامه تأکید دارن و در ادامه بیان میکنند: “بارنامه خودش قرارداد حمل بین مالک کشتی و فرستنده جنس نیس، با اینکه خاطر خیلی خوبی در مورد شرایط قرارداده”119. بنابراین اون چیزی که حقیقت داره تنظیم بارنامه طبق قرارداده نه انعقاد قرارداد طبق بارنامه120. گذشته از این ایراد میشه از بیان قانونگذار، این نکته رو برداشت کرد که قرارداد باربری عقدی تشریفاتیه که تنها با ارسال بارنامه منعقد میشه؟ در مقام جواب به این سوال نوشته شده که: “قانونگذار با بیان این جمله که “قرارداد باربری فقط قراردادیه که طبق بارنامه دریایی یا اسناد شبیه دیگه منعقد میشه” موجودیّت قرارداد حملونقل رو منوط و موکول به تنظیم بارنامه دریایی یا اسناد شبیه دیگه کرده. بنابراین انعقاد هرگونه قرارداد بین فرستنده جنس و متصدّی حمل بی ارسال بارنامه دریایی یا اسناد شبیه دیگه قرارداد حملونقل حساب نمیشه”121. در برابر گفته این نظر که به کلّی منکر ایجاد قرارداد حملونقل بی تنظیم بارنامه یا اسناد شبیه بارنامهه گفته شده که: “مقرّرات مربوط به باربری دریایی نامبرده در فصل چهارم قانون دریایی ایران در صورتی قابل اجراست که قرارداد باربری به راه نامبرده در بالا تنظیم شده باشه. با این ترتیب اگر جهت حمل جنس بارنامه دریایی و یا اسناد شبیه اون صادر نشه، مسؤولیّت متصدّی باربری و فرستنده جنس و غیره به توضیح مندرج در فصل نامبرده از قانون دریایی نخواد بود و یا در صورتی که رابطه حقوقی بین متصدّی باربری و فرستنده جنس در قرارداد اجاره کشتی تنظیم شده باشه مورد مشمول مقرّرات این فصل نخواد بود”122. فرق این دو نظر در آنجاست که در دید اول، توافق بین دو طرف رو بی امضاء بارنامه، قرارداد حملونقل نمیداند و به بیان دیگه منکر انعقاد عقده امّا در نظر دوّم قرارداد به وجود آمدهه و دو طرف در حدود اون مجبور به انجام تعهّدات خود هستن امّا از اونجا که مقرّرات فصل چهارم قواعدی چیزی است123 و با توجه به بیان قانونگذار تنها در مورد اون دسته از قراردادهایی که با امضاء بارنامه منعقد گردیدهاند جاری میشه، بنابر این قوانین مربوط به مسؤولیّت متعهّد طبق اون چیزی که در این فصل مندرجه تعیین نخواد شد. به بیان دیگه در یه نظر، امضاء بارنامه یا اسناد شبیه توسّط دو طرف عقد، شرط صحّت قرارداد باربریه و در نظر دیگه، امضاء بارنامه، شرط قرار گرفتن تحت عمومیت فصل چهارم از قانون دریایی ایرانه و نه اونکه شرط صحّت اون باشه. شبیه این اختلاف رو میشه در مسئله ثبت انتقال اموال غیر نقل شده نگاه کرد. در حالی که به باور برخی از نویسندگان حقوقی، انتقال املاک ثبت شده باید بوسیله سند رسمی انجام و در دفتر املاک ثبت شه و پیش از این تشریفات، انتقال حتی در روابط بین دو طرف هم اثر نداره بنابر این انتقال اموال غیر نقل شده جزء عقود تشریفاتی دستهبندی میشوند و توافقِ بی ثبت، باطل است124، در مقابل به نظر برخی دیگه از نویسندگان، ثبت رسمی سند معامله، فقطً واسه همهّت کارا معامله لازم شمرده شده، نه واسه صحّت و اعتبار آن125. فارغ از اینکه حالا در مورد انتقال اموال غیر نقل شده کدوم یه از نظرات بالا با اقبال روش قضایی روبروست، امّا در مورد انعقاد قرارداد باربری که به نظر میرسد با توجه به اینکه در تعریف مندرج در فصل چهارم قانون دریایی ایران از مقرّرات لاهه نسخه ورداری شده و در ماده 6 از همون مقرّرات، اصل آزادی قراردادی واسه متصدّی حملونقل، در جایی که هیچ بارنامهایی صادر نشده به رسمیت شناخته شده126 بنابر این طبق قانون مندرج در این ماده از کنوانسیون، توافقات،
بی ارسال بارنامه از نظر کنوانسیون جایز است127 و مفاد این ماده عیناً در ماده 57 قانون دریایی ایران تکرار گردیده است128. بنابراین باید قرارداد رو ایجاد شده دونست، امّا مقرّرات خاص فصل چهارم رو در قبال اون نافذ ندونست. نتیجه اونکه رابطه حقوقی فیمابین متصدّی حمل و فرستندگان جنس مشمول مقرّرات قوانین مدنی و تجارت خواهد بود129. در قوانین بینالمللی امروز دیگه این مشکل وجود نداره. معمولاً یه قرارداد طبق تعهّدات دو طرف تعریف میشه. قوانین لاهه، اینجور تعریفی از قرارداد باربری ارائه نمیکرد و در مقابل فقطً معنی قرارداد باربری رو به سند بارنامهای که به باعث اون صادر شده بود مربوط می کرد. در بند ششم130 از ماده یه کنوانسیون هامبورگ131 مصوّب 30 مارچ 1978 و بند نخست132 از ماده یه کنوانسیون روتردام133 که در یازدهم دسامبر سال 2008 تنظیم شده، تعریفی از قرارداد باربری دریایی ارائه شده که در بردارنده تعهّدات طرفینه. فرق کلی این دو کنوانسیون هم در مورد تعریفی که از قرارداد باربری ارائه میدهند، در قلمرو اجرای تعهّدات متصدّی حمل و نقل متبلوره. محدوده تعهّدات متصدّی در کنوانسیون هامبورگ، حمل جنس از یه بندر به بندر دیگه و در کنوانسیون روتردام از یه جای به جای دیگره که حتماً از راه دریا نیس. یعنی در حالی که کنوانسیون هامبورگ تنها ناظر بر تعهّد به حمل جنس از راه دریاست، کنوانسیون روتردام کاربرد قوانین خودشو در صورت توافق دو طرف عقد به شیوههای مختلف حمل جنس علاوه بر دریا گسترش داده است134. در مورد اثر ارسال بارنامه بر قرارداد حملونقل هم بند اول ماده 14 کنوانسیون هامبورگ به روشنی مقرّر میکند که بعد از ایجاد تعهّدات حملونقل کننده باید طبق خواسته فرستنده اقدام به ارسال بارنامه نماید135. بدیهیه که تعهّدات بعد از انعقاد قرارداد ایجاد میشوند. در ادامه و در ماده 18 از همون کنوانسیون هم آمدهه که اگر حملونقل کننده سند دیگری به غیر از بارنامه به عنوان مدرک دریافت جنس صادر کند، سند مزبور در صورت نبود وجود خاطر مخالف مثبت انعقاد قرارداد حملونقل دریایی و دریافت کالای کامل در اون توسّط حملونقل کننده میباشد136.

مطلب مرتبط :   پایان نامه دربارهSWNT، افزایش، خورشیدی
برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید

Close Menu