مقاله رایگان درباره 
تجارت تسلیحات متعارف

مقاله رایگان درباره تجارت تسلیحات متعارف

دانلود پایان نامه

می باشد.بنابراین قوای مسلح مکلفند حتی در صورت جهاد دفاعی از کاربرد تسلیحات متعارف بر علیه غیرظالمان به شدت احتراز نمایند. این ویژگی است که در واقع گرایی و آرمان گرایی به هیچ وجه مورد توجه قرار نمی گیرد و شاهدی بر جامعیت بکارگیری تسلیحات متعارف در دکترین مهدویت است.در مهدویت برخلاف واقع گرایی و آرمان گرایی به ویژگی افراد و دولت های صالح برای بکارگیری تسلیحات متعارف نیز توجه شده است و بنابراین، هر شخص و دولتی صلاحیت کاربرد تسلیحات متعارف را ندارد بلکه تنها دولت ها و اشخاصی صلاحیت این کاربرد را دارند که فهم کامل و عمیقی نسبت به واقعیات جهان و دین برخوردار باشند. کاربرد تسلیحات متعارف و امنیت نیز از زمره موضوعات بسیار مهم در زمینه تحقیق حاضر تلقی می شود. در این راستا،کاربرد تسلیحات متعارف از سه منظر امنیت ملی،امنیت دسته جمعی و امنیت بشری قابل بررسی می باشد. نتیجه این بخش آن می باشد که اگرچه امروزه دولت ها،راهبردهای مربوط به تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف را جزیی از امنیت ملی خود تلقی می نمایند اما در عین حال در چهارچوب نظام امنیت دسته جمعی که هم اینک در نهاد شورای امنیت ملل متحد نمود پیدا نموده است ملزم می باشند تا برای حفظ یا اعاده صلح و امنیت بین المللی،نیروها و تسلیحات متعارف را در اختیار جامعه بین المللی قرار دهند. امنیت بشری هم مفهومی است که به ویژه از پس از پایان جنگ سرد مورد توجه بین المللی قرار گرفته است. اهمیت امنیت بشری در بحث کاربرد تسلیحات متعارف به ویژه با توجه به محوریت یافت بحث های حقوق بشری و حقوق بین الملل بشردوستانه در جامعه بین المللی حایز اهمیت باشد. باید گفت که در عین حال که هر کدام از این مفاهیم امنیت می توانند با هم تعارض داشته باشند اما می توانند با همگرایی هر سه نظام را به صورت نسبی اجراء نمود.
فصل سوم
قواعد حاکم بر کاربرد تسلیحات متعارف در سطح سازمان های بین المللی و دولت ها
مقدمه فصل سوم:
در فصل سوم تحقیق حاضر به نقش سازمان های بین المللی و دولت ها در زمینه تنظیم بکارگیری تسلیحات متعارف پرداخته می شود. به دلیل آنکه در حقوق بین الملل اعمال دولت ها تنها تا حدی که با حقوق بین الملل سازگار باشد مبنا قرار می گیرد؛تکیه بیشتری بر روی سازمان های بین المللی به ویژه سازمان ملل متحد گذاشته شده است.

از آنجا که تاکنون سازمان ملل متحد مهم ترین نقش را در تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف داشته است ابتداء به نقش و اقدامات آن پرداخته می شود.کنترل تسلیحات در سطح سازمان ملل متحد به صورت ابتدایی شامل تسلیحات هسته ای می گشت اما تحریم تسلیحاتی عراق پس از جنگ دوم خلیج فارس در سال 1991 و نیز پیمان دیتون در زمینه آتش بس میان یوگسلاوی سابق موجب شد که عملا سازمان ملل متحد وارد کنترل کاربرد تسلیحات متعارف گردد بدین معنا که در زمینه تحریم تسلیحاتی عراق با صدور قطعنامه 678، عراق را از تولید هر گونه تسلیحات از جمله تسلیحات متعارف بازداشت و در پیمان دیتون نیز بر اساس سند انضمامی 1B آن،اقداماتی به منظور تامین وضعیت امنیتی در بوسنی و هرزگوین مورد توافق قرار گرفته بود که برخی از مفاد آن شامل نظارت بر کنترل تسلیحات متعارف می شد . ایده کنترل موثر بر تجارت تسلیحات متعارف در سطح سازمان ملل متحد، در واقع، به بند 38 سومین گزارش کتفرانس خلع سلاح به 43 نشست مجمع عمومی سازمان ملل در 1988 باز میگردددر بند مذکور ،بر لزوم انعقاد معاهدات بین المللی درباره خلع سلاح کامل اعم از هسته ای و غیر هسته ای تحت نظارت موثر بین المللی، تاکید شده است . اصلی ترین نهاد در سطح سازمان ملل متحد که تاکنون نقش عمده ای را در کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف ایفاء کرده است، مجمع عمومی می باشد.بدین لحاظ که ،سه کنوانسیون عمده یعنی کنوانسیون اتاوا در مورد ممنوعیت مین های ضد نفر و کنوانسیون برخی سلاح های متعارف و پروتکل های پنچ گانه آن،کنوانسیون مهمات خوشه ای را در زمینه کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف به تصویب رسانیده است. نقش شورای امنیت در زمینه کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف بیشتر در قالب اعمال تحریم های تسلیحاتی بین المللی بر علیه دولتها جلوه گر شده است که از جمله آن می توان به اعمال تحریم های تسلیحاتی علیه جمهوری اسلامی ایران در قطعنامه های 1737(2006)،1747(2007)،1803(2008)و 1929(2010) یا اعمال تحریم های تسلیحاتی علیه لیبی در سال 2011 در قالب قطعنامه های 1970(2011) و 1973(2011) اشاره داشت . علاوه بر این می توان به تاسیس کمیسون تسلیحات متعارف سازمان مللتوسط شورای امنیت برای توجه به نگرانی های موجود در زمینه تسلیحات متعارف و مسائل جانبی آن از جمله تجارت تسلیحات متعارف و اعمال سیاست هایی چون سیاست خلع سلاح،رفع بسیج عمومی و استقرار مجدد و سیاست اصلاحات بخش اجتماعی در مناطق جنگ زده برای جلوگیری از وقوع مجدد و تشدید جنگ توسط شورای امنیت اشاره داشت.ضعف عمده نظام کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف در شورای امنیت آن است که با وجود صدور قطعنامه 1540 در مورد منع توسعه،انتقال و تجارت تسلیحات کشتار جمعی با تروریسم بین المللی توسط دولتها، این نهاد فاقد یک قطعنامه خاص در همین زمینه در مورد تجارت تسلیحات متعارف با تروریسم بین المللی می باشد به گونه ای که این امر زمینه لازم برای اعطای کمک ها ، انتقال و تجارت تسلیحات متعارف با گروههای تروریستی را به ویژه در بحران های اخیر منطقه ای چون بحران لیبی و سوریه فراهم آورده است.از جمله نهادهای موثر دیگر در زمینه کنترل بر تجارت تسلیحات متعارف در سطح سازمان ملل متحد، شورای اقتصادی اجتماعی می باشد .فعالیت شورای اقتصادی =اجتماعی سازمان ملل متحد در نظارت بر تسلیحات متعارف ، بر نظارت بر تجارت تسلیحات کوچک مبتنی شده است.بدین منظور ، شورای مزبور از اواسط دهه90 میلادی به منظور نظارت بر کنترل بر تسلیحات متعارف ، قطعنامه های را در زمینه لزوم نظارت بیشتر دولتها بر مالکیت تسلیحات کوچک توسط افراد خصوصی مورد تصویب قرار داد از جمله اینکه در جولای 1997 ، شورای اقتصادی –اجتماعی قطعنامه ای را تصویب نمود که بر لزوم نظارت و قانون گذاری دولتها بر مالکیت تسلیحات کوچک و ترغیب آنها به ایجاد چهارچوب های قانونی داخلی که دربردارنده امنیت و نگهداری تسلیحات کوچک،مجازات برای مالکیت غیرقانونی و نیز سوء استفاده از تسلیحات مزبور و ایجاد سیستم های مجوز دهی برای جلوگیری از مالکیت تسلیحات کوچک توسط افراد عدم صلاحیت دار( به عنوان نمونه کودکان؛ مجانین) شده بود . علاوه بر نقش سازمان ملل متحد می توان به نقش سازمان های بین المللی فرامنطقه ای و منطقه ای و البته دولت ها در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف و نحوه کاربرد تسلیحات متعارف از سوی آنها اشاره نمود. بدون شک،با پایان جنگ سرد و به تدریج نقش سازمان های فوق الذکر و اهمیت همکاری آنها با سازمان ملل متحد به منظور تنظیم موثرتر کاربرد تسلیحات متعارف بسیار افزون گشته است کما اینکه امروزه برخی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی را به عنوان نیروی اجرایی ملل متحد محسوب می دارند.
این فصل از چهار مبحث تشکیل شده که در مبحث اول به ارزیابی اقدامات سازمان ملل متحد در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف پرداخته می شود.این مبحث خود از شش گفتار تشکیل شده است که به ترتیب به نقش مجمع عمومی،شورای امنیت،دیوان بین المللی دادگستری،دبیرکل ملل متحد،شورای اقتصادی و اجتماعی و موسسات تخصصی و سازمان های مستقل جهانی در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف پرداخته می شود.مبحث دوم این فصل به نقش،کارکردها،راهبردها،اقدامات و نحوه کاربرد و تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف در سطح سازمان های فرامنطقه ای پرداخته می شود از این بین سعی شده است که هم در این بخش و هم در بخش مربوط به سازمان های بین المللی منطقه ای بر سازمان هایی تکیه شود که جمهوری اسلامی ایران در آنها عضویت داشته یا بیشتر با آنها تعامل دارد. از این رو این بخش در قالب چهار گفتار سازمان پیمان آتلانتیک شمالی(ناتو)،جنبش عدم تعهد،سازمان همکاری های اسلامی و اتحادیه عرب به بررسی موضوع حاضر پرداخته است. مبحث سوم این فصل به نقش،کارکردها،راهبردها،اقدامات و نحوه کاربرد و تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف در سطح سازمان های منطقه ای پرداخته شده است. در این فصل به نقش اتحادیه اروپایی،اتحادیه آفریقایی،سازمان کشورهای آمریکایی و شورای همکاری خلیج فارس در زمینه فوق الذکر پرداخته شده است.آخرین مبحث فصل حاضر مربوط به نقش، کارکردها،راهبردها،اقدامات و نحوه کاربرد و تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف در سطح دولت ها پرداخته شده است که به بررسی اقدامات سه دولت جمهوری اسلامی ایران،ایالات متحده آمریکا و روسیه در این زمینه پرداخته شده است.
مبحث اول:ارزیابی اقدامات سازمان ملل متحد در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف
یکی از مهم ترین انگیزه ها در ایجاد سازمان ها و نهادهای بین المللی علاوه بر حفظ صلح و امنیت بین المللی، حفظ حقوق و کرامت انسانی بوده است. در کنار این موضوع،کشورها به انعقاد معاهداتی در جهت محدود کردن و قاعده مند کردن جنگ با هدف حمایت از انسان ها پرداختند.اما ناکامی این معاهدات،نقض در قواعد و عدم وجود ضمانت اجراء برای آنها در کنار وقوع دو جنگ جهانی در اوایل و میانه قرن بیستم و تعداد بی شماری از منازعات داخلی و بین المللی موجب شد تا مسایل مربوط به حقوق بین الملل بشردوستانه، کنترل تسلیحات و تنظیم بکارگیری تسلیحات به منظور پیشگیری و مقابله با جنایات بین المللی ارتکابی ناشی از این نوع تسلیحات از جمله تسلیحات متعارف در سازمان ملل متحد متمرکز گردد. تنظیم بکارگیری تسلیحات متعارف در چهارچوب نظام کنترل تسلیحات در کنار عملیات حفظ صلح و وضع تحریم ها به عقیده بسیاری به عنوان بزرگترین دغدغه فعالیتی سازمان ملل متحد پس از پایان جنگ سرد می باشد.
گفتار اول:ارزیابی اقدامات مجمع عمومی ملل متحد در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف

مطلب مرتبط :   منابع و ماخذ مقاله سازمان جهانی تجارت

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

مجمع عمومی ملل متحد،عمده ترین نقش را در زمینه کنترل کاربرد تسلیحات متعارف تاکنون ایفاء نموده است. این وظیفه از دو طریق عمده تصویب قطعنامه و تدوین کنوانسیون های مرتبط انجام شده است که در ذیل به برخی از آنها پرداخته می شود.در رابطه با اقدامات مجمع عمومی ملل متحد در زمینه تنظیم بکارگیری تسلیحات متعارف،باید نخست به بند یک ماده 11 منشور ملل متحد توجه نمود که مقرر می دارد : ((مجمع عمومی می تواند اصول کلی همکاری برای حفظ صلح و امنیت بین المللی من جمله اصول حاکم بر خلع سلاح و تنظیم تسلیحات را مورد رسیدگی قرار دهد و ممکن است در مورد اصول مذکور به اعضاء یا شورای امنیت یا به هر دو توصیه هایی را بنماید.)) در این بند به صراحت خلع سلاح و تنظیم تسلیحات یکی از اجزای اساسی تحقق صلح و امنیت بین المللی عنوان شده است.
بند اول-تصویب قطعنامه های مرتبط با کاربرد تسلیحات متعارف:
مجمع عمومی ملل متحد،قطعنامه های متعددی در زمینه کاربرد تسلیحات متعارف را به تصویب رسانیده است.این قطعنامه ها را به صورت کلی می توان در چند بخش خلاصه نمود:
1-قطعنامه های مربوط به پیشگیری از کاربرد غیرقانونی تسلیحات متعارف:
در بخش مربوط به پیشگیری از کاربرد غیرقانونی تسلیحات متعارف،مجمع عمومی ملل متحد عمدتا بر بحث تولید،انتقال،صادرات و واردات تسلیحات متعارف به ویژه تسلیحات کوچک و سبک متمرکز شده است. تاکید مجمع عمومی ملل متحد بر مسئولیت پیشگیری دولت ها از بکارگیری تسلیحات متعارف به منظور ارتکاب جنایات بین المللی از جمله جنایات علیه بشریت،جنایات جنگی و نسل کشی نیز به ویژه در سالیان اخیر مورد تاکید قرار گرفته است کما اینکه در بند 138 سند نهایی اجلاس سران مجمع عمومی ملل متحد در سال 2005 آمده است: ((هر دولتی از مسئولیت به حمایت از جمعیت خود در مقابل نسل کشی،جنایات جنگی،پاکسازی نژادی و جنایات علیه بشریت برخوردار است.این مسئولیت شامل پیشگیری از این جنایات از جمله تحریک آنها از طریق ابزار مناسب و ضروری می باشد.))مجمع عمومی هم چنین توصیه هایی را به دولت ها به منظور کاهش زرادخانه تسلیحات متعارف به منظور پیشگیری از کاربرد فزآینده تسلیحات متعارف نموده است که نمونه آن را می توان در توصیه های گزارش سال 2008 گروه کارشناسان دولتی که به دنبال قطعنامه 61/72 مجمع عمومی در مورد توجه بیشتر دولت ها به منظور ارتقای همکاری در ارتباط با زرادخانه های اضافی مهمات تسلیحات متعارف آنها یافت.از جمله موارد دیگر که می توان در این بخش جای داد اعلامیه راجع به عدم پذیرش مداخله در امور داخلی دولت ها و محافظت از استقلال و حاکمیت آنها و هم چنین اعلامیه راجع به اصول حقوق بین الملل راجع به روابط دوستانه و همکاری در میان دولت ها بر اساس منشور ملل متحد می باشند که در مورد منع کاربرد تسلیحات متعارف در امور داخلی کشورهای دیگر و مخالف با حقوق تعیین سرنوشت ملت ها و هم چنین مخالف با روابط دوستانه،همکاری و حسن همجواری سایر کشورها می باشد.
2-قطعنامه های مربوط به مقابله با کاربرد غیرقانونی تسلیحات متعارف:
قطعنامه های مقابله با کاربرد غیرقانونی تسلیحات متعارف یا تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف در مجمع عمومی زیاد بوده و عمده قطعنامه های مجمع عمومی در این حوزه را تشکیل می دهند.مجمع عمومی در سال 1972،پیش از تصویب پروتکل تسلیحات آتش زا،قطعنامه ای(2932 A) را به تصویب رسانید که بر مبنای آن کاربرد بمب های ناپالم و سایر تسلیحات آتش زا در تمامی مخاصمات مسلحانه ممنوع اعلام شد.از جمله اقدامات دیگر مجمع عمومی در زمینه تنظیم کاربرد تسلیحات متعارف به توجه اساسی آن به پدیده تروریسم در دو دهه ی قبل می توان توجه نمود از جمله در سال 1994 با صدور اعلامیه ای تحت عنوان ((تدابیری برای امحای تروریسم بین الملل))،تروریسم را به عنوان تهدید علیه صلح و امنیت بین المللی شناخت و تصریح کرد که کلیه اقدامات،روش ها و شیوه های تروریسم بین المللی،نقض فاحش اهداف و اصول منشور ملل متحد محسوب می شوند که می توانند صلح و امنیت بین المللی را تهدید کنند،روابط دوستانه میان ملت ها را مختل کند،مانع همکاری بین المللی شود و موجب تضییع حقوق و آزادی های اساسی بشر و تضعیف مبانی دموکراتیک جوامع گردند.البته پیش از آن هم مجمع عمومی با تصویب دو سند مهم،توجه خود را در زمینه بکارگیری تسلیحات متعارف توسط عملکرد بین المللی تروریسم نشان داده بود که یکی اعلامیه روابط دوستانه(1970) به تعهد دولت ها به خودداری از سازماندهی ،تحریک ،کمک یا مشارکت در فعالیت های تروریستی در سایر کشورها از جمله از طریق انتقال و ارسال تسلیحات به گروه های تروریستی که همان گونه که در فصل سوم در بخش مسئولیت بین المللی در بکارگیری تسلیحات متعارف گفته خواهد شد؛مشارکت در کاربرد تسلیحات متعارف توسط این گروه ها تلقی خواهد شد و دیگری قطعنامه تعریف تجاوز (1974) نیز اعزام دسته ها و گروه های مسلح،شبه نظامیان یا مزدوران به منظور انجام فعالیت های مسلحانه علیه سایر دولت ها که به مانند مورد پیشین می تواند شکلی از مشارکت در کاربرد تسلیحات متعارف باشد؛می باشند.

3-قطعنامه های مربوط به اقدامات پساکاربردی تسلیحات متعارف:
اصلی ترین اقدام مجمع عمومی سازمان ملل متحد در مورد اقدامات پساکاربردی تسلیحات متعارف را می توان تاسیس فرآیند خلع سلاح،عدم جابه جایی و استقرار مجدد دانست.اصولا خلع سلاح،عدم جایی و استقرار مجدد رزمندگان سابق و آنهایی که با گروه های مسلح در تماس بوده اند اغلب یک پیش شرط اصلی به منظور بازسازی و بازگرداندن صلح و امنیت به یک منطقه خاص جنگی می باشد. هدف این فرآیند کمک به امنیت و ثبات در محیط های پسا مخاصماتی دانست به این امید که بازسازی و توسعه بتواند در سایه آن آغاز گردد.این فرآیند توجه ویژه ای به رزمندگان سابق در جریان جنگ ها داشته است به طوری که پس از پایان جن

برای دانلود متن کامل فایل این  پایان نامه می توانید  اینجا کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید

Close Menu