پایان نامه ها

منابع پایان نامه ارشد درباره تأمین کننده، مصرف کننده، سیستم اطلاعاتی، مصرف‌کننده

از « داده پیام»یه که با رعایت شرایط یه سیستم اطلاعاتی مطمئن ذخیره شده و به هنگام ضرورت در دسترس و قابل درک است.

فصل دوم – پذیرش، ارزش اثباتی و کارا سابقه و امضای الکترونیکی مطمئن
ماده 12 – اسناد و دلایل اثبات دعوی ممکنه به شکل داده پیام بوده و در هیچ محکمه یا اداره دولتی نمیشه طبق قوانین دلایل موجود، ارزش اثباتی « داده پیام» رو فقطً به خاطر شکل و قالب اون رد کرد.
ماده 13 – کلا، ارزش اثباتی « داده پیام» ها با توجه به عوامل مطمئنه ازجمله تناسب روشهای ایمنی استفاده کرده شده با موضوع و منظور مبادله « داده پیام» تعیین می شه.
ماده 14 – کلیه « داده پیام» ایی که به راه مطمئن ایجاد و نگهداری شده ان از حیث محتویات و امضای مندرج در اون، تعهدات دو طرف یا طرفی که تعهد کرده و کلیه اشخاصی که قائم مقام قانونی اونا حساب می شن، اجرای مفاد اون و بقیه کارا در حکم اسناد معتبر و قابل خاطر در مراجع قضائی و حقوقیه.
ماده 15 – نسبت به « داده پیام» مطمئن، سوابق الکترونیکی مطمئن و امضای الکترونیکی مطمئن رد و دودلی مسموع نیس و تنها میشه ادعای جعلیت به« داده پیام» مزبور وارد و یا ثابت کرد که « داده پیام» مزبور به جهتی از جهات قانونی از اعتبار افتاده.
ماده 16 – هر « داده پیام»ی که به وسیله شخص سوم برابر با شرایط ماده (11) این قانون ثبت و نگهداری می شه، مقرون به صحته.

مبحث چهارم – مبادله « داده پیام»
فصل اول – اعتبار قانونی برگشت در « داده پیام»، عقد و اراده دو طرف
ماده 17 – « برگشت در داده پیام» با رعایت موارد زیر معتبره:
الف – مورد برگشت به طور روشن در « داده پیام» مشخص شه.
ب – مورد برگشت واسه طرف مقابل که به اون تکیه می کند روشن و مشخص باشه.
ج – « داده پیام» موضوع برگشت مورد قبول طرف باشه.

فصل دوم – پیوند « داده پیام»
ماده 18 – در موارد زیر « داده پیام» مربوط به اصل سازه :
الف – اگه به وسیله اصل ساز و یا به وسیله شخصی ارسال شده باشه که از طرف اصل ساز مجاز به این کار بوده.
ب – اگه به وسیله سیستم اطلاعاتی برنامه ریزی شده یا تصدی خودکار از طرف اصل ساز ارسال شه.
ماده 19 – « داده پیام»ی که طبق یکی از شروط زیر ارسال می شه مخاطب حق داره اون رو ارسال شده حساب کرده، و برابر اینجور فرضی ( ارسال شده) عمل کنه:
الف – قبلاً به وسیله اصل ساز روشی معرفی و یا توافق شده باشه که معلوم کند « داده پیام» همانه که اصل ساز ارسال کرده،
ب – « داده پیام» دریافت شده به وسیله مخاطب از کارا شخصی ناشی شده که رابطه اش با اصل ساز، یا نمایندگان او باعث شده تا شخص نامبرده به روش مورداستفاده اصل ساز دسترسی یافته و « داده پیام» رو مثل « داده پیام» خود بشناسد.
ماد 20 – ماده (19) این قانون شامل مواردی نیس که پیام از اصل ساز صادر نشده باشه و یا به طور اشتباه صادر شده باشه.
ماده 21 – هر « داده پیام» یه « داده پیام» جدا از هم و جداگونه حساب می شه، مگه اون که معلوم باشه که اون « داده پیام» نسخه دوباره ای از « داده پیام» اولیهه.

فصل سوم – تایید دریافت
ماده 22 – هروقت قبل یا به هنگام ارسال « داده پیام» اصل ساز از مخاطب بخواد یا توافق کنن که دریافت « داده پیام» تایید شه، اگه به شکل یا روش تایید توافق نشده باشه، هر نوع رابطه خودکار یا مکاتبه یا انجام هرنوع تدبیر مناسب از طرف مخاطب که اصل ساز رو به راه مناسب از دریافت « داده پیام» مطمئن کند تایید دریافت « داده پیام» حساب می شه.
ماده 23 – اگه اصل ساز به طور روشن هرگونه اثر حقوقی « داده پیام» رو به شرط تایید دریافت « داده پیام» کرده باشه، « داده پیام» ارسال نشده تلقی می شه، مگه اون که تایید اون دریافت شه.
ماده 24 – اماره دریافت « داده پیام» راجبه محتوای « داده پیام» صادق نیس.
ماده 25 – هنگامی که در تایید قید می شه « داده پیام» برابر با چیزای مهم فنی استاندارد یا روش مورد توافق دو طرف دریافت شده، خیال بر اینه که اون چیزای مهم رعایت شده ان.

فصل چهارم – جا و زمان ارسال و دریافت « داده پیام»
ماده 26 – ارسال « داده پیام» وقتی تحقق می یابد که به یه سیستم اطلاعاتی خارج از کنترل اصل ساز یا قائم مقام او وارد شه.
ماده 27 – زمان دریافت « داده پیام» برابر شرایط زیر هستش:
الف – اگه سیستم اطلاعاتی مخاطب واسه دریافت « داده پیام» مشخص شده باشه دریافت، وقتی محقق می شه که :
1 – « داده پیام» به سیستم اطلاعاتی مشخص شده وارد شه؛ یا
2 – اگر « داده پیام» به سیستم اطلاعاتی مخاطب غیر از سیستمی که منحصراً واسه این کار مشخص شده وارد شه « داده پیام» بازیافت شه.
ب – اگه مخاطب، یه سیستم اطلاعاتی واسه دریافت مشخص نکرده باشه، دریافت وقتی محقق می شه که « داده پیام» وارد سیستم اطلاعاتی مخاطب شه.
ماده 28 – مفاد ماده (27) این قانون بی توجه به محل قرار گرفتن سیستم اطلاعاتی جاریه.
ماده 29 – اگه محل قرار گرفتن سیستم اطلاعاتی با محل قرار گرفتن دریافت « داده پیام» مختلف باشه برابر قانون زیر عمل می شه :
الف – محل تجاری، یا کاری اصل ساز محل ارسال « داده پیام» است و محل تجاری یا کاری مخاطب محل دریافت « داده
پیام» است مگه اون که خلاف اون توافق شده باشه.
ب – اگه اصل ساز بیشتر از یه محل تجاری یا کاری داشته باشه، نزدیکترین محل به اصل معامله، محل تجاری یا کاری هستش درغیراین صورت محل اصلی شرکت، محل تجاری یا کاریه.
ج – اگه اصل ساز یا مخاطب بدون محل تجاری یا کاری باشن، اقامتگاه قانونی اونا ملاک هستش.
ماده 30 – کارا حقوقی پس از پیوند، دریافت تایید و جا و زمان ارسال و دریافت « داده پیام» موضوع فصول دوم تا چهارم مبحث چهارم این قانون و ضمنا شامل « داده پیام» پیرو قوانین عمومیه.

باب دوم – دفاتر خدمات ارسال گواهی الکترونیکی
(Certification Service Provider)

ماده 31 – دفاتر خدمات ارسال گواهی الکترونیکی واحدهائی هستن که واسه ارائه خدمات ارسال امضای الکترونیکی در کشور تأسیس می شن. این خدمات شامل تولید، ارسال، ذخیره، ارسال، تأیید، باطل شدن و به روز نگهداری گواهی های اصالت ( امضای) الکترونیکی هست.
ماده 32 – آئین نامه و قوانین نظام تأسیس و توضیح وظایف این دفاتر به وسیله سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و وزارتخانه های بازرگانی، ارتباطات و فناوری اطلاعات، امور اقتصادی و دارایی و دادگستری تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.

باب سوم – در قوانین مختلف
مبحث اول – حمایت های انحصاری در بستر مبادلات الکترونیکی
فصل اول – حمایت از مصرف کننده (Consumer Protection)
ماده 33 – فروشندگان جنس و ارائه دهندگان خدمات باید اطلاعات مؤثر در تصمیم گیری مصرف کنندگان جهت خرید و یا قبول شرایط رو از زمان مناسبی قبل از عقد دراختیار مصرف کنندگان قرار دهند. کمه کم اطلاعات لازم، شامل موارد زیر هست:
الف – مشخصات فنی و ویژگیهای کاربردی جنس و یا خدمات.
ب – هویت تأمین کننده، نام تجاری که تحت اون نام به فعالیت مشغول هست و نشانی او.
ج – آدرس پست الکترونیکی، شماره تلفن و یا هر روشی که مشتری درصورت نیاز باید از اون راه با فروشنده رابطه برقرار کند.
د – کلیه هزینه ایی که واسه خرید جنس بر عهده مشتری هستش ( ازجمله قیمت جنس و یا خدمات، میزان مالیات، هزینه حمل، هزینه تماس).
هـ – مدت وقتی که پیشنهاد ارائه شده معتبر هست.
و – شرایط و مراحل عقد مثل ترتیب و نحوه پرداخت، تحویل و یا اجرا، فسخ، برگشت، خدمات پس از فروش.
ماده 34 – تأمین کننده باید به طور جداگونه علاوه بر تأیید اطلاعات مقدماتی، اطلاعات زیر رو ارسال کنه :
الف – آدرس محل تجاری یا کاری تأمین کننده واسه شکایت احتمالی.
ب – اطلاعات راجبه ضمانت و پشتیبانی پس از فروش.
ج – شرایط و فراگرد فسخ معامله به باعث مواد (37) و (38) این قانون.
د – شرایط فسخ در قراردادهای انجام خدمات.
ماده 35 – اطلاعات اعلامی و تأییدیه اطلاعات اعلامی به مصرف کننده باید در واسطی با دووم، روشن و روشن بوده و در زمان مناسب و با وسایل مناسب ارتباطی در مدت مشخص و طبق ضرورت حسن نیت در معاملات و مثل ضرورت رعایت افراد ضعیف و کودکان ارائه شه.
ماده 36 – درصورت استفاده از رابطه صوتی، هویت تأمین کننده و هدف او از ایجاد تماس با مصرف کننده باید به طور روشن و روشن در شروع هر مکالمه بیان شه.
ماده 37 – در هر معامله از راه دور مصرف کننده باید کمه کم هفت روز کاری، وقت واسه انصراف ( حق انصراف) از قبول خود بی تحمل جریمه و یا ارائه خاطر داشته باشه. تنها هزینه تحمیلی بر مصرف کننده هزینه بازپس فرستادن جنس هستش.
ماده 38 – شروع اعمال حق انصراف به ترتیب زیر هستش:
الف – درصورت فروش جنس، از تاریخ تسلیم جنس به مصرف کننده و درصورت فروش خدمات، از روز انعقاد.
ب – در هر حال شروع اعمال حق انصراف مصرف کننده پس از ارائه اطلاعاتی هستش که
تأمین کننده طبق مواد (33) و (34) این قانون موظف به ارائه اینه.
ج – به محض استفاده مصرف کننده از حق انصراف، تأمین کننده مکلفه بی مطالبه هیچ گونه وجهی عین مبلغ دریافتی رو در اسرع وقت به مصرف کننده مسترد کنه.
د – حق انصراف مصرف کننده در مواردی که شرایط خاصی بر نوع جنس و خدمات حاکمه اجرا نخواد شد. موارد اون به باعث آئین نامه ایه که در ماده (79) این قانون خواهد اومد.
ماده 39 – درصورتی که تأمین کننده در بین معامله به خاطر نبود موجودی جنس و یا محال بودن اجرای خدمات، نتونه تعهدات خودشو انجام دهد، باید مبلغ دریافتی رو تندً به مخاطب برگرداند، مگه در بیع کلی و تعهداتی که واسه همیشه وفای به تعهد غیرممکن نباشه و مخاطب آماده صبر کردن تا امکان تحویل جنس و یا اجرای تعهد باشه.
درصورتی که معلوم شه تأمین کننده از اول محال بودن اجرای تعهد خودشو می دانسته، علاوه بر ضرورت استرداد مبلغ دریافتی، به بیشترین حد مجازات مقرر در این قانون هم محکوم میشه.
ماده 40 – تأمین کننده میتونه جنس یا خدمات شبیه اونی که رو که به مصرف کننده وعده کرده تحویل یا ارائه کنه مشروط بر اون که قبل از معامله یا درحین انجام معامله اون رو اعلام کرده باشه.
ماده 41 – درصورتی که تأمین کننده، جنس یا خدمات دیگری غیر از موضوع معامله یا تعهد رو واسه مخاطب ارسال کنه، جنس و یا خدمات برگشت داده می شه و هزینه برگشت به عهده تأمین کنندهه. جنس یا خدمات ارسالی نامبرده اگر به عنوان یه معامله یا تعهد دیگه از طرف تأمین ک