منابع و ماخذ مقاله حقوق
سازمان ملل متحد

منابع و ماخذ مقاله حقوق سازمان ملل متحد

دانلود پایان نامه

گفتار دوم – قطعنامۀ ۱۸۸۷ ۱۷۷
بند چهارم – جمعبندی اساسی فصل دوم ۱۷۹
نتیجه گیری ۱۸۱
منابع و مآخذ ۱۸۳
بسمه تعالی
مقدمه
اندیشۀ نوشتن در مورد نظام پادمانی آژانس بین المللی انرژی اتمی درزمان یکی از گفتگوهای عادی در مورد معنی و معنی گزارش ها و قطعنامه های آژانس بین المللی انرژی اتمی و شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد برنامۀ هسته ای کشورمان ساخته شد. گزارش ها و قطعنامه های ارسال شده طوری با اصطلاحات و اشاره به مقررات و قوانین بین المللی ناظر بر استفاده از انرژی هسته ای آغشته هستن که بعضی وقتا درک مواردی از این اشارات واسه اهل فن هم مشکل نشون میده و لازمه مراجعه به اسناد گذشته. ایجاد حس نیاز به بیشتر دانستن، به شرط همراه شدن با تلاش واسه یافتن جواب به سؤالات و ابهامات، یکی از والاترین کارا تنگناهایی اینجوریه و این رساله به دنبال رفع کمه کم برخی از این سؤالات و ابهاماته.
بر هر خواننده ای روشنه که موضوع برنامۀ هسته ای کشورمان از خیلی وقت قبل هدف تبلیغات و کارا سوء قدرت های بزرگ و صاحبان زر و زور در عرصۀ بین المللی قرار گرفته و این هماورد بازم ادامه داره. نگارنده از اول با این باور که نه شروع این ماجرا حقوقی بوده و نه پایان اون به صرف دفاع درست حقوقی تحقق می یابد، از هر گونه ورود به بررسی و آزمایش موضوع برنامۀ هسته ای کشورمان پرهیز داشته و بر همین پایه عنوانی رو واسه نوشتن پایان نامه انتخاب کرد که در عین کمک به درک بهتر ابعاد حقوقی این موضوع، از قضاوت و داوری در کار مجموعۀ افرادی که در تلاش واسه مقابله با زیاده خواهی های قدرت های بزرگ هستن، به دور موند.
بر همین پایه صاحب این قلم به هنگام پیشنهاد عنوان «تغییر در نظام پادمان آژانس بین المللی انرژی اتمی» هدف خود از نوشتن این رساله رو جواب انگار به این سؤال دونست که: «حقوق و تکالیف کشورهای غیرهسته ای عضو معاهدۀ منع گسترش اسلحه های هسته ای در چارچوب قراردادهای پادمان با آژانس بین المللی انرژی اتمی کدامه و ضمانت اجرای اونا چیه؟» فکر نگارنده بر اون بوده وه که مراحل ارائۀ جواب این سؤال علاوه بر تنویر خیلی از نقاط مبهم در ادبیات مربوط به برنامۀ هسته ای کشورمان، یه قدم هر چند ناچیز در کمک به عرصۀ دفاع از حقوق حقۀ کشورمان هستش.
تحقیقات انجام شده طبق پاسخگویی به سؤال تعیین شده، نگارنده رو بر اون می داشت تا در بررسی های خود به دنبال یافتن نقطۀ برابری مورد انتظار در هر کدوم از مراحل توسعۀ نظام حقوق بین الملل در امر استفاده از انرژی هسته ای برآید. برابری نسبی کفۀ کارا کنترلی در زمینۀ مواد و فناوری هسته ای در مقابل کفۀ همکاری و توسعۀ بهره ورداری بین المللی از این منبع انرژی کمه کم انتظار هر ناظر حقوقی از مقررات بین المللی در این زمینه. یافتن این نقطۀ برابری هدفی بود که هر چه بیشتر جستجو شد نایافتنی تر کرد. بر این پایه نگارنده در همون میانۀ راه به این نظر قائل شد که «نظام حقوق بین الملل در امر استفاده از انرژی هسته ای در اصل بر مبنای تأمین امنیت و انحصار دولت های قوی صاحب مواد و فناوری هسته ای ایجاد شده. ابعاد ارتقائی موجود در معاهدات و قراردادهای دو و چندجانبه، بدون اینکه شامل تعهدی واقعی در امر تأمین دسترسی کشورهای تقاضا کننده به انرژی هسته ای باشن، این کشورها رو تحت نظام های کنترلی سخت و روبروی قضاوت یه طرفۀ همون قدرت ها قرار می ده».
نوشتن رسالۀ حاضر نویسندۀ این سطور رو، که خود سال هایی رو در کسوتی دیگه در همین میدون انجام وظیفه می کرد، بر اون داشت که دانسته های کاربردی خود در این مورد رو وسعت بخشیده و مستند سازد. به خاطر تضمین هر چه بیشتر صحت یافته ها و قضاوت ها، تلاش شد تا در عین مطالعۀ کتاب ها و مقالات، اسناد پایه و اصلی جمع و مبنای بحث بگیره. دسترسی به برخی اسناد طوری مشکل می کرد که نگارنده در یه مورد خاص متوسل به تبادل رایانامه با کتابخانۀ آژانس بین المللی انرژی اتمی گردید. جواب بخش فنی آژانس که به واسطۀ کتابداران محترم واصل گردید، نگارنده رو در باور خود به این که همه این نظام در پایه واسه اعمال نظارت و کنترل بر تبادل بین المللی انرژی اتمی ایجاد شده، راسخ تر ساخت. با این حال به جرأت میشه ادعا کرد که واسه نوشتن رسالۀ حاضر همه اسناد منبع لازم جمع و مورد استفاده قرار گرفته.
نبود گستردگی ادبیات خلع سلاحی در کشورمان نگارنده رو مجبور می ساخت تا در مرحلۀ نوشتن رساله، در برخی موارد به جزئیات فنی بحث هم بپردازد. مباحث فنی با توجه به حوصلۀ مخاطب اینجور رساله ای انتخاب و درج شده و به باور نگارنده به کمه کم لازم اکتفا شده.
نگارنده بر اینه که مجموعۀ مباحث مطروحه در رسالۀ حاضر خوب مؤید نظریۀ بالا بوده، ولی تأیید اینجور نظری اصلا به معنای تجویز موضع یا اقدامی خاص در سیاست و روابط خارجی کشور نیس. روشنه تجویز هر رهیافت و راه حلی نیازمند بررسی و کنار هم قرار دادن مجموعه ای از عوامل مختلفه و رسالۀ حاضر ادعایی جز پرداختن به یکی از این عوامل رو نداره.
و من اللّه التّوفیق و علیه التّکلان

شهریور ۱۳۹۰
بخش اول – از تأسیس آژانس تا معاهدۀ نبود اشاعۀ اسلحه های هسته ای
معنی پادمان به عنوان سازوکار نظارت بر اجرای تعهدات کشورهای عضو یه معاهده با تأسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی ایجاد گردید. تا پیش از اون تنها ضمانت اجرای واقعی تعهدات قراردادی کشورها، به عنوان تابعان جداگونه حقوق بین الملل، ارادۀ ایشان بر پذیرش تعهدات و اخذ امتیازات دوطرفه در برابر این تعهدات بود. تنها ضمانت اجرای در دسترس در برابر نقض تعهد هم نقض دوطرفه تعهدات و یا توسل به جنگ بود.
قرارداد تأسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی اولین معاهده ای بود که از موضع برابر بین کشورهای جداگونه منعقد می گشت و ضمنا سازوکار مفصلی رو واسه نظارت بر حسن اجرای تعهدات کشورهای عضو پیش بینی می کرد. از این سازوکار بعداً در تهیه معاهدات دیگه، به ویژه معاهدات خلع سلاحی ناظر بر منع اسلحه های کشتار جمعی، نمونه ورداری شد.
بخش اول رسالۀ حاضر در دو فصل جدا از هم به مراحل تأسیس آژانس و سازوکار نظارتی اون می پردازد. در فصل اول با ارائۀ پیشینۀ تاریخی عصر اتم از هنگام انفجار بمب اتمی ناگازاکی شروع نموده و پس از بررسی تلاش های مختلفی که واسه ایجاد یه نظام نظارتی بر فناوری اتمی به عمل اومده بود، به تلاقی ارادۀ دو ابرقدرت واسه تأسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی می پردازیم. در ادامۀ این فصل علاوه بر بررسی مفاد اساسنامۀ آژانس بین المللی انرژی اتمی، ابعاد مختلف ساختار و کارکرد آژانس به عنوان مبدع و اولین مجری سازوکارهای نظارت بین المللی رو به بحث خواهیم گذاشت.
نظام پادمانی آژانس موضوع دومین فصل از بخش حاضر رو ایجاد می ده. اساسنامۀ آژانس به شکلی محدود به ایجاد یه نظام پادمانی اشاره داره ولی همونجوری که خواهیم دید تفصیل این سازوکار به تصمیمات بعدی کشورهای عضو واگذار شده. با عبور آژانس از مقطع نهادسازی و قرار گرفتن، موضوع تهیه آیین نامۀ نظارتی آژانس در دستور کار قرار گرفت و اولین نظام پادمانی آژانس شکل گرفت.
اولین نظام پادمانی آژانس هم به نوبۀ خود و طبق نیاز دستخوش برخی تغییرات شد. تغییرات اعمال شده در اولین نظام پادمانی آژانس آخرین بحث در فصل دوم این فصل رو ایجاد میده.
لازم به ذکره در انتهای هر فصل جمعبندی محورهای برجسته و قابل توجه در مباحث مطروحه در همون فصل به شکل خلاصه ارائه گردیده.
فصل اول – تأسیس آژانس
بند اول – پیشینۀ تاریخی
خواص ویژۀ مواد رادیواکتیو طی دهۀ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی کم کم بر دانشمندا رو می گردید. در ژانویۀ ۱۹۳۹ دو دانشمند آلمانی به نام اتو هان و فریتز اشتراسمن طی مقاله ای در نشریۀ علوم طبیعی اعلام کردن که موفق به شکافتن اتم اورانیوم و تبدیل اون به دو عنصر سبک تر شده ان. لیز میتنر دانشمند اتریشی کشف کرد که شکافت هستۀ اورانیوم باعث آزادسازی انرژی پیوند دهندۀ اجزای اتم می شه. تنها چند هفته بعد یه دانشمند مجار ساکن نیویورک به نام لئو زیلارد طی آزمایش های خود دریافت که در مراحل شکافت هستۀ اورانیوم با برخورد یه نوترون به هستۀ اورانیوم دو نوترون آزاد می شن و برخورد این دو نوترون آزاد شده با دو اتم دیگه به شکافت اون دو می انجامد. اینجوری امکان ایجاد یه مراحل همیشگی و خودکار شکافت اتم های اورانیوم امکان پذیر بود. در ماه می همون سال جمعی از دانشمندا فرانسوی و اتریشی و لهستانی تجربۀ زیلارد رو در فرانسه تکرار کردن و امتیاز تولید انرژی و انفجار هسته ای رو به ثبت رساندند.
این تحولات در شرایطی بود که اروپا واسه دومین بار در یه قرن در آستانۀ جنگی سراسری و خانمان سوز قرار داشت. آلبرت اینشتن که به مثل خیلی از دیگه یهودیان آلمانی به امریکا مهاجرت کرده بود، به خواسته زیلارد و هموطن دیگه اون ادوارد تلر نامه ای به روزولت، رئیس جمهور وقت امریکا، نوشت و طی اون اخطار داد که آلمان به دنبال تولید اورانیوم غنی شده و از اون خواست تا اطمینان حاصل کنه که امریکا قبل از آلمان نازی به اسلحه هسته ای دست پیدا انجام میده.
این فرایندی بود که آخر سر به اون چیزی که پروژۀ منهتن نامیده شده رسید. در اول کار در سال هال ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، دانشمندا انگلیسی هم، که با کمک دانشمندا آلمانی فراری از رژیم هیتلری، از همتایان امریکایی خود جلوتر بودن، سهم زیادای در فرایندی اجرا کردن که دنیا رو دستخوش تغییر ساخت.
به زودی عنصر تازه ای کشف شد که دارای انرژی و قدرت انفجاری خیلی بیشتری بود. پلوتونیوم در آخرای سال ۱۹۴۰ به وسیله گلن سی بورگ و همکاران اون در دانشگاه کالیفرنیا کشف شد. اما این عنصر در طبیعت پیدا نمی شد و سیبورگ به یکی از ایزوتوپ های اون در آزمایشگاه دست پیدا کرد. اون این عنصر جدید رو به نام پلوتو، الهۀ یونانی سمبل دنیا زیرزمینی و ثروت، پلوتونیوم نامید.
دو سال پس از کشف پلوتونیوم، در ۲ دسامبر ۱۹۴۲ انریکو فرمی، فیزیکدان ایتالیایی که از حکومت فاشیست وقت ایتالیا به امریکا پناه مبردم، موفق به ساخت اولین راکتور اتمی در دانشگاه شیکاگو شد. اقدام فرمی تحقّق عملی یافته های دانشمندا قبلی در امکان ایجاد مراحل همیشگی و خودکار شکافت هستۀ اتم اورانیوم بود که علاوه بر آزاد سازی انرژی به تولید مصنوعی مقادیر زیادی پلوتونیوم هم رسید.
به دنبال شکست آلمان، در ژوئن ۱۹۴۵ گروهی از دانشمندا درگیر در پروژۀ منهتن، به ریاست جیمز فرانک، یکی دیگه از
دانشمندا فراری از رژیم هیتلری، و با عضویت دانشمندانی مثل زیلارد و سیبورگ، در تاریخ ۱۷ ژوئیۀ ۱۹۴۵ با ارائۀ نامه ای به ترومن رئیس جمهور وقت امریکا خواستار اون شدن که قبل از هر گونه استفاده از بمب اتمی، توان این اسلحه تخریب کننده به طور بین المللی به نمایش گذاشته شه. اونا ضمنا خواستار اون شدن که توافقی بین المللی واسه جلوگیری از استفادۀ تسلحاتی از انرژی اتمی ایجاد شه و اخطار کردن که وگرنه شاهد مسابقۀ تسلیحاتی نامحدودی خواهیم بود. ولی با خواسته این دانشمندا مخالفت شد.
در ۱۶ ژوئیۀ ۱۹۴۵ اولین انفجار اتمی در صحرایی در ایالت نیومکزیکوی امریکا زیر نظر رابرت اوپنهایمر و تیم دانشمندا پروژۀ منهتن انجام شد. خبر موفقیت این آزمایش در اجلاس پوتسدام به ترومن، رئیس جمهور وقت امریکا، رسید.
در ۶ اوت ۱۹۴۵ اولین بمب اتمی با قدرت ده کیلوتن در هیروشیما استفاده شد و به مرگ یکصد و چهل هزار تن تا پایان سال ۱۹۴۵ رسید. سه روز بعد دومین بمب اتمی بر فراز شهر ناگازاکی منفجر و باعث مرگ هفتاد هزار تن از سکنۀ این شهر تا پایان سال ۱۹۴۵ شد. کمتر از دو هفته بعد از اون بریا، رئیس پلیس مخفی شوروی، مأمور شد تا با ایجاد تیمی از دانشمندا هسته ای و به هر قیمت رسیدن شوروی به اسلحه هسته ای رو ممکن سازد. و این شروع مسابقۀ تسلیحات هسته ای و فضای حاکم در روابط بین المللی پس از جنگ جهانی دوم رو رقم زد.
گفتار اول – کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل متحد
در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۵ ترومن به همراه آتلی، اول وزیر وقت انگلیس، و مک کینزی کینگ، اول وزیر وقت کانادا، طی نشست سه جانبه ای در واشنگتن اقدام به ارسال اعلامیۀ سه کشور در مورد انرژی اتمی کردن و طی اون علاوه بر اعلام تمایل نسبت به «تبادلات ریشه ای علمی واسه مقاصد صلح آمیز با هر کشوری که به طور کامل به این اصل معتقد باشه»، این رو تنها هنگامی ممکن دونستن که «پادمان های مؤثر دوطرفه و قابل اجرا و مورد قبول همه کشورها» به خاطر جلوگیری از استفاده از این علوم واسه مقاصد تخریب کننده ایجاد شده باشه. ایشان ضمنا پیشنهاد کردن که سازمان تازه تأسیس ملل متحد با فوریت به این مهم بپردازد.
این پیشنهاد در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵ طی نشست وزرای خارجۀ امریکا، انگلیس و شوروی در مسکو هم طرح شد و با موافقت شوروی قرار شد کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل متحد به خاطر «بررسی مشکلات به دلیل کشف انرژی اتمی و مسائل مربوط به اون» ایجاد شه.
قطعنامۀ تأسیس کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل متحد اولین قطعنامۀ اولین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود و در اون از این نهاد تازه تأسیس میخواس تا پیشنهاداتی واسه:
الف) گسترش تبادل اطلاعات پایۀ علمی واسه مقاصد صلح آمیز بین همه کشورها؛
ب) کنترل انرژی اتمی به میزانی که واسه تضمین استفاده از اون تنها واسه مقاصد صلح آمیز لازمه؛
ج) امحاء اسلحه های اتمی و همه دیگه اسلحه های کلی که مناسب خراب کردن جمعی هستن از زرادخانۀ کشورها؛ و


واسه دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،جلسه مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می تونید به سایت  40y.ir  مراجعه کنین
رشته حقوق همه گرایشا : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

مطلب مرتبط :   پایان نامه ارشد دربارهقوه قاهره

در این سایت مجموعه خیلی بزرگی از مقالات و پایان نامها درج شده که قسمتی از اونا به شکل رایگان و بقیه واسه فروش و دانلود درج شده ان

د) پادمان های مؤثر، از راه انجام بازرسی و دیگه طرق، به خاطر حمایت از کشورهای پایبند در برابر خطرات به دلیل نقض و قصور؛
ارائه کنه.
جزء اول – طرح آچسن-لیلینتال
طی فعالیت سه سالۀ کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل متحد هر یه از کشورهای بزرگ به دنبال اون بودن که با ارائۀ طرح ها و پیشنهاداتی تأثیرگذاری بیشتری بر کار کمیسیون داشته باشن. وزارت امور خارجۀ امریکا در هفتم ژانویۀ ۱۹۴۶ دستور تهیۀ اولین گزارش واسه بررسی «مشکلات مربوط به کنترل انرژی اتمی و دیگه تسلیحات با امکان کشتار جمعی» رو صادر کرد. از گزارش به وسیله کمیتۀ مشورتی پنج نفره ای با شرکت دست اندرکاران صنایع مختلف ایجاد گردید. ریاست این کمیته رو دیوید لیلینتال بر عهده داشت و کار کمیته زیر نظر دین آچسن، معاون وقت وزارت امور خارجۀ امریکا هدایت می گردید. اینجوری اولین طرح در ۱۶ مارس ۱۹۴۶ با عنوان «کنترل بین المللی انرژی اتمی» منتشر شد. گزارش کمیتۀ مشورتی با توجه به نام مدیران گزارش به نام گزارش آچسن-لیلینتال هم معروفه. در این طرح تقریباً همه مشکلات به دلیل اعمال اینجور کنترل هایی در نظر قرار گرفته بود.
یکی از مهم ترین نظرات مطروحه در این گزارش اون بود که «نظام بازرسی تحمیلی از بالا بر استفاده از انرژی اتمی و دولت ها پادمان کافی رو فراهم نمی بیاره». اینجور قضاوتی در تغایر رو با نظام پادمانی قرار داره که آخر سر در آژانس بین المللی انرژی اتمی شکل گرفت و بر مبنای معاهدۀ نبود اشاعۀ هسته ای واسه کشورهای عضو این معاهدۀ اجباری تلقی شد.

دیدگاهتان را بنویسید

بستن منو