منابع و ماخذ مقاله حقوق
سازمان ملل متحد

منابع و ماخذ مقاله حقوق سازمان ملل متحد

جمهوری آلمان فدرال به تسلیحات هسته ای مخالف بود.
خواسته مجمع عمومی کلا با استقبال زیادی از طرف مخاطبین روبرو نشد. کمیتۀ ده کشور که درگیر مجموعه ای از مسائل مختلف خلع سلاحی شامل منع کامل آزمایش های هسته ای، محدود سازی موشک های ضد بالستیک، پیمان محدود سازی اسلحه های راهبردی و خلع اسلحه کامل و عمومی بود، اصلاً فرصت پرداختن به خواسته مجمع عمومی رو نیافت. از طرف دیگه فرانسه هم با انجام اولین آزمایش هسته ای خود در الجزیره، در ۱۳ فوریه ۱۹۶۰ به کلوپ دارندگان اسلحه هسته ای پیوست.
نشست بعدی مجمع عمومی، در جواب به نبود توجه کمیتۀ ده کشور به خواسته قبلی، با ارسال قطعنامه ای جدید، علاوه بر بیان تأسف از نبود بررسی موضوع به وسیله کمیتۀ ده کشور، از همه دولت ها خواست واسه رسیدن به موافقتنامه ای دائمی در مورد جلوگیری از گسترش بیشتر اسلحه های هسته ای هر گونه تلاشی رو ارائه دارن. در این قطعنامه ضمنا از کشورهای دارای اسلحه های هسته ای خواسته شد که به عنوان یه اقدام موقت و داوطلبانه از انتقال این جور اسلحه ها به دیگه کشورها خودداری کنه و کشورهای بدون این جور اسلحه ها هم همینجوری و به عنوان یه اقدام موقت و داوطلبانه از تولید و کسب اینجور اسلحه هایی پرهیز کنن.
گفتار اول – تلاقی ارادۀ دو ابرقدرت
در همین ایام گفت و گو ها دو جانبۀ امریکا و اتحاد شوروی در مورد مسائل مختلف خلع اسلحه به توافقاتی نزدیک می شد. در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۱ جون مک کلوی نمایندۀ ویژۀ امریکا و ولادیمیر زورین معاون وزیر امور خارجۀ اتحاد شوروی در بلگراد بر سندی توافق کردن که در ادبیات خلع سلاحی به عنوان «توافقات مک کلوی – زورین» معروف گشت. این سند در ۱۶ بند آمال بلندپروازانه ای رو در مورد خلع اسلحه کامل و عمومی مطرح می کند که از امحاء کلیۀ اسلحه های کشتار جمعی شامل اسلحه های هسته ای، شیمیایی و میکروبی و ابزار پرتاب اونا تا انحلال نیروهای مسلح کلیۀ کشورها، جز در حد تأمین نظم داخلی و نیازای شورای امنیت سازمان ملل متحد، و تأسیس سازمان بین المللی خلع اسلحه واسه نظارت بر تحقق این آمال رو در بر می گرفت.
پنج روز بعد از امضای این سند جون اف کندی رئیس جمهور وقت امریکا در مجمع عمومی سازمان ملل حضور پیدا و با توضیح اهمیت توافقات حاصله از اتحاد شوروی دعوت کرد تا در جلو بردن قدم به قدم و مرحله به مرحلۀ اصول مزبور تا رسیدن به خلع اسلحه کامل و عمومی مشارکت کنه.
در اینجور فضایی ایرلند که از اول طراح ایدۀ جلوگیری از گسترش بیشتر اسلحه های هسته ای و بانی اصلی دو قطعنامۀ قبلی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود، قطعنامۀ جدیدی رو به مجمع عمومی ارائه داد. در این قطعنامه که به قطعنامۀ ایرلند معروفه و بیشتر به عنوان مبنای شروع گفت و گو ها معاهدۀ نبود اشاعۀ اسلحه های هسته ای معرفی می شه، از همه دولت ها و به ویژه دولت های دارای اسلحه های هسته ای خواسته شده تا بیشترین حد تلاش خودشو واسه اطمینان از انعقاد موافقتنامه ای بین المللی دائر بر پرهیز دولت های هسته ای از واگذاری کنترل و انتقال اسلحه های هسته ای به بقیه و پرهیز دولت های غیر هسته ای از ساخت و اکتساب این جور اسلحه ها به کار ببندند.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در همون سال طی قطعنامۀ دیگری علاوه بر استقبال از توافقات امریکا و اتحاد شوروی، از این دو خواسته کرد تا در مورد یه نهاد مذاکراتی در مسائل خلع اسلحه به توافقی برسن که این دو کشور و ضمنا دیگه کشورهای دنیا رضایت بخش بدونن. مجمع عمومی ضمنا از این دو کشور خواسته کرد نتیجۀ کارا خود در این مورد رو تا قبل از اتمام نشست مجمع عمومی گزارش کنه.
مجمع عمومی در قطعنامه ای که سه هفته بعد از اون و در واکنش نسبت به گزارش مشترک امریکا و اتحاد شوروی صادر کرده بود، ترکیب پیشنهادی ایشان در مورد اعضای نهاد مذاکراتی جدید در امور خلع اسلحه رو تأیید کرد و پیشنهاد کرد که نهاد مزبور هر چه سریع تر گفت و گو ها رو «بر مبنای اصول مورد توافق دو طرف و با توجه به اصل مندرج در بند هشتم یعنی خلع اسلحه کامل و عمومی تحت کنترل مؤثر بین المللی» شروع کنه.
گفتار دوم – ایجاد کمیتۀ هیجده کشور
بر مبنای این خواسته مجمع عمومی و ضمنا بر پایۀ توافقات دو ابرقدرت به شکل موافقتنامۀ مک کلوی – زورین، کمیتۀ ده کشور که از ژوئن ۱۹۶۰ در عمل تعطیل شده بود، در ۳۰ دسامبر ۱۹۶۱ جای خودشو به کمیتۀ هیجده کشور در امور خلع اسلحه داد. در ترکیب جدید به جای ترکیب دو بلوکی کمیتۀ ده کشور، چار کشور هسته ای وقت، یعنی امریکا، اتحاد شوروی، انگلیس و فرانسه، در کنار مجموعه ای از کشورهای عضو دو بلوک و کشورهای غیر پایبند، شامل برزیل، بلغارستان، برمه، کانادا، چکسلواکی، اتیوپی، هند، ایتالیا، مکزیک، نیجریه، لهستان، رومانی، سوئد و جمهوری متحد عربی عضویت داشتن.
اینجوری موضوع تهیه پیمانی واسه جلوگیری از گسترش بیشتر اسلحه های هسته ای در دستور کار روابط دو ابرقدرت و ضمنا کمیتۀ هیجده کشور به عنوان نهاد بین المللی گفت و گو ها خلع سلاحی قرار گرفت، ولی تأسیس نهاد جدید و قطعنامۀ متأخر مجمع عمومی عنوان خلع اسلحه کامل و عمومی رو اولی بر هر موضوعی در دستور کار نهاد مزبور قرار داده بود. واسه همین رسیدن به متن پایانی معاهده هفت سال به طول رسید.
گفت و گو ها تهیه معاهدۀ نبود اشاعۀ اسلحه های هسته ای شاهدی بر این مدعیه که صرف توافق دو ابرقدرت
در مسائل راهبردی بین المللی نمی میتونه خیلی آسون در بعد ایجابی به تحقق اهداف در نظر ایشان برسه. گفت و گو ها در دو سطح دو جانبه و ضمنا کمیتۀ هیجده کشور و ضمنا در داخل هر یه از دو بلوک در جریان بود. دو ابرقدرت در عین تفاهم و منافع مشترک در جلوگیری از ظهور قدرت های هسته ای جدید، بازم با عارضۀ نبود اعتماد دوطرفه و سوء ظن نسبت به اهداف نهانی هر ابتکار روبرو بودن. اعضای هر بلوک از اثر اینجور پیمانی بر روش دفاع مشترک و برخورداری از چتر حمایت هسته ای برادر بزرگ ترس داشتن و پذیرش چارچوبی، که طبق اون از تولید اسلحه هسته ای خود و دسترسی به اسلحه های هسته ای متحدانشان محروم می گشتند، رو مشکل می یافتند. این وضعیت در هر دو بلوک وجود داشت و دو ابرقدرت ناگزیر از جواب انگار و رفع نگرانی های متحدین خود بودن.
در کمیتۀ هیجده کشور شرایط مساعدتری حاکم نبود. تحولات جدید در عرصۀ بین المللی مزید بر مشکل سنگینی دستور کار کمیته شده و فرصت پیشرفت رو سلب کرده بود. فرانسه که در جمع کشورهای هسته ای از جایگاه تازه ای بهره مند شده بود و در ناتو هم اختلافاتی پیدا کرده بود، حاضر به شرکت در جلسات کمیتۀ هیجده کشور نبود. جمهوری ایجاد چین هم که در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۴ اولین آزمایش خود روی اسلحه های هسته ای رو با موفقیت به انجام رسانده بود، به خاطر اختلاف بر سر تصدی کرسی چین در مجامع بین المللی، در هیچ یه از نهادهای بین المللی و مثل کمیتۀ هیجده کشور حضور نداشت. اعضای غیر پایبند کمیته هم با طرح خواسته های جدید و وارد کردن عوامل جدید در محاسبات، در عمل بر پیچیدگی شرایط می اضافه کردن.
گزارش خلاصه کمیتۀ هیجده کشور در مورد مراحل شروع تا انجام گفت و گو ها معاهدۀ نبود اشاعۀ اسلحه های هسته ای در کمیتۀ مزبور به توضیح زیره:
«اولین نشست کنفرانس کمیتۀ هیجده کشور در امور خلع اسلحه، با این عنوان رسمی، در ۱۴ مارس ۱۹۶۲ در سطح وزرای خارجه برگزار گردید. یه عضو کمیته، فرانسه، تصمیم گرفت در اون شرکت نکند، ولی جای اون در کمیته تا کنون حفظ شده. وزرای خارجه در این نشست تصمیم گرفتن تا کار کنفرانس رو طوری نظم کنه که امکان کار هم زمان در مورد خلع اسلحه کامل و عمومی، کارا (جانبی) اعتماد ساز و توقف آزمایش های اسلحه های هسته ای فراهم آید.
به طور خلاصه کمیتۀ هیجده کشور از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ بیشتر بر موضوع خلع اسلحه کامل و عمومی بر مبنای دو پیشنهاد ارائه شده از طرف اتحاد شوروی، با عنوان «پیش نویس معاهدۀ خلع اسلحه کامل و عمومی تحت کنترل دقیق بین المللی»، و امریکا، با عنوان «محورهای مقررات ریشه ای معاهده ای در مورد خلع اسلحه کامل و عمومی در جهانی صلح آمیز»، تمرکز کرد. ولی طی سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ کمیته اول در چارچوب کمیتۀ فرعی و بعد از اون در جلسات عمومی فعالانه درگیر گفت و گو ها مربوط به معاهده ای واسه منع آزمایش اسلحه های هسته ای در اتمسفر، فضای ماورای جو و زیر آب بود که به عنوان پیمان منع محدود آزمایش های هسته ای شناخته می شه و در اوت ۱۹۶۳ در مسکو به امضا رسید.»
گزارش کمیتۀ هیجده کشور خوب روشن می کند که در اول کار موضوع پیمانی در مورد جلوگیری از گسترش اسلحه های هسته ای کلا در اولویت برنامۀ کاری کمیته نبوده و اونجا هم که طرح می شده به عنوان یکی از اجزای طرح کلی خلع اسلحه کلی و عمومی مطرح می گردیده. گزارش کمیتۀ هیجده کشور در این مورد اینجور می گوید: «پیش نویس معاهداتی که اتحاد شوروی و امریکا در مورد خلع اسلحه کامل و عمومی در سال ۱۹۶۲ به کمیتۀ هیجده کشور در امور خلع اسلحه ارائه کردن، هر دو شامل مقرراتی در مورد جلوگیری از گسترش اسلحه های هسته ای و یا کسب اونا به وسیله کشورهایی که از قبل دارای اینجور اسلحه هایی نیستن، بود. ولی اولین پیش نویس معاهداتی که محدود به این مسئلۀ خاص می شدن از طرف امریکا و اتحاد شوروی به ترتیب در تاریخ ۱۷ اوت و ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۵ ارائه شدن.»
گفتار سوم – پایانی شدن معاهدۀ نبود اشاعۀ اسلحه های هسته ای

دانلود پایان نامه
واسه دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،جلسه مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می تونید به سایت  40y.ir  مراجعه کنین
رشته حقوق همه گرایشا : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

مطلب مرتبط :   مقاله با موضوعحقوق مالکیت فکری

در این سایت مجموعه خیلی بزرگی از مقالات و پایان نامها درج شده که قسمتی از اونا به شکل رایگان و بقیه واسه فروش و دانلود درج شده ان

اینجوری اولین تمرکز جدی در مورد معاهده ای واسه جلوگیری از گسترش اسلحه های هسته ای در نیمۀ دوم سال ۱۹۶۵ انجام شد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در جواب به این جنب و جوش در کمیتۀ هیجده کشور قطعنامه ای صادر کرد و پنج محور اساسی رو به عنوان مشخصات اینجور معاهده ای بر شمرد. این محورها عبارت بودن از:
«الف) معاهد می بایست خالی از هر راه فراری باشه که به قدرت های هسته ای یا غیر هسته ای امکان اشاعۀ مستقیم یا غیر مستقیم هر شکل از اسلحه های هسته ای رو بده؛
ب) معاهده می بایست در بردارندۀ برابری قابل قبولی از تکالیف و مسئولیت های دوطرفه بین قدرت های هسته ای و غیر هسته ای باشه؛
ج) معاهده می بایست یه قدم به طرف رسیدن خلع اسلحه کامل و عمومی و به ویژه خلع اسلحه هسته ای باشه؛
د) می بایست مقررات قابل قبول و عملی واسه تضمین اثر معاهده وجود داشته باشه؛
ه‍) هیچی در معاهده نمی بایست اثر منفی بر حق هر گروهی از کشورها بر عقد معاهدات منطقه ای واسه تضمین نبود وجود هر گونه اسلحه های هسته ای در قلمروشان بزاره.»
گزارش کمیتۀ هیجده مراحل بعدی کار تا پایانی شدن متن معاهدۀ نبود اشاعۀ اسلحه های هسته ای رو اینجور توضیح می ده:
«علیرغم شباهت های قابل توجه بین دو پیش نویس [امریکا و اتحاد شوروی] فرق های مهمی، به ویژه در مورد کنترل اسلحه های هسته ای در داخل اتحادیه های نظامی، وجود داشت. هشت عضو کمیته، که به عنوان گروه هشت خوندهمی شدن – برزیل، برمه، اتیوپی، هند، مکزیک، نیجریه، سوئد و جمهوری عربی متحده – طی یادداشت مشترک مورخ ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۵ به اون اشاره داشتن که معاهده ای در مورد نبود گسترش به خودی خود هدف نیس، بلکه وسیله ای واسه رسیدن به خلع اسلحه کامل و عمومیه. ایشان بر اون بودن که «طبق این کارا مربوط به منع گسترش اسلحه های هسته ای می بایست همراه با و یا مقدمه ای بر قدم های بعدی به خاطر توقف مسابقۀ اسلحه های هسته ای و محدود سازی، کاهش و امحاء ذخائر اسلحه های هسته ای و ابزار پرتاب اونا باشه.»

در ۱۹ اوت ۱۹۶۶ همین هشت عضو کمیته یادداشت مشترک دومی ارائه دادن و تأکید قبلی خود بر نیاز به برابری قابل قبول بین تکالیف و مسئولیت های دوطرفه کشورهای دارای اسلحه های هسته ای از طرفی و کشورهای بدون اسلحه های هسته ای از طرف دیگه ، رو تجدید کردن.
در آخرای سال ۱۹۶۶ مجمع عمومی دو قطعنامه در این مورد به تصویب رساند. اولین قطعنامه به شمارۀ ۲۱۴۹ مورخ ۴ نوامبر ۱۹۶۶ بود که اتحاد شوروی و ۱۴ کشور دیگه، شامل امریکا و انگلستان، بانی اون بودن و طی اون از همه کشورها خواسته شد به توافقی فوری در مورد نبود اشاعۀ اسلحه های هسته ای بر مبنای اصولی مندرج در قطعنامۀ ۲۰۲۸ مورخ ۱۹ نوامبر ۱۹۶۵ برسند. قطعنامۀ دوم به شمارۀ ۲۱۵۳ مورخ ۱۷ نوامبر ۱۹۶۶ دارای ۴۷ بانی بود و با اشارۀ خاص به قطعنامۀ ۲۰۲۸ از همه کشورها میخواس به توافقی فوری در این موضوع برسند، از کمیتۀ هیجده کشور میخواس اولویت بالایی به این مسئله بدن و ضمنا بر نیاز این موافقتنامه به تضمین های امنیتی کشورهای هسته ای به کشورهای غیر هسته ای تأکید داشت.

دیدگاهتان را بنویسید

Close Menu